رها

بازی ساده بود. یک قانون هم بیشتر نداشت: " دست هایش را رها نکن". دست هم را می گرفتیم محکم، رو پاهایمان می چرخیدیم. دستمان درد می گرفت، کش می آمد انگار، ولی نباید رها می شد. بازی با تمام سادگی اش، پر از خطر بود. اگر توی آن سرعت بالا، دست ها جدا می شد برای یک لحظه...

بازی با تمام سادگی اش، لذت بخش بود. با تمام قدرت کودکانه، دست هم را می گرفتیم، می چرخیدیم و از ته دل، می خندیدیم.

پ.ن: کاش دست های دلم را، محکم تر، می گرفتی...