اندر فواید عاشق نبودن

خوبی های عشق که گفتن ندارد. همه یا تجربه کرده ایم، یا شنیده ایم و خوانده ایم. نبودنش اما، یک فایده دارد. اینکه می توانی خود واقعی ات باشی. با حداقل تاثیر از هر فرد دیگری*. کتابی را می خوانی که "خودت" دوست داری نه آدمی که آن را به تو داده. آهنگی را گوش می کنی که مورد علاقه ی خودت است . هیچ لایکی را بی دلیل پای هیچ نوشته یا پستی نمی زنی مگر آنکه از آن لذت برده باشی . عقایدت مال خودت است، حرف هایت حرف خودت است، عادت هایت، سلیقه ات، شیوه ی نوشتنت، ظاهرت، درست و غلط هایت و همه ی آن چیز هایی که می شود با آن یک انسان را شناخت، تو را نشان می دهند، نه هیچ کس دیگری را. حتی وقت نوشتن هم نگاه هیچ کس به نوشته ات برایت ملاک نیست.
عشق با تمام فوایدش گاهی بد آدم را دور می کند از خودش. خصوصا اگر از نوع رابطه هایی باشد که ذاتا کج دار ومریز اند. از آنهایی که نمی دانی خودت چه حسی داری و/یا نمی دانی او چه حسی دارد یا نمی خواهی بداند ... آن وقت است که یکی سعی می کند شبیه دیگری باشد و این کم کم تمام می کند آدم را. دیگر نه خودت هستی و نه آن آدم دیگر.
این روزها خیلی زیاد این "خودم بودن" را حس می کنم و، خب، حس بدی نیست. دست کم اش این است که هنوز" یک نفر" هستم. یک نفر که خودش است، ظاهر و باطن!

* نه این که لزوما تاثیر گرفتن از فرد دیگر بد باشد.

پ.ن: ما هم دل خودمان را این گونه راضی کرده ایم.